W skrócie
W Brukseli zapadły decyzje osłabiające pierwotne założenia dyrektywy „Czysta energia dla transportu”. O ile Parlament Europejski poparł spójną politykę budowy sieci stacji CNG i LNG, Rada Unii Europejskiej zdecydowała 5 grudnia 2013 roku, że każde państwo członkowskie samodzielnie ustali własny plan rozwoju infrastruktury, a horyzont czasowy budowy pełnej sieci przesunięto z 2020 na 2030 rok.
Decyzja Rady UE
5.12.2013plany krajowe zamiast unijnej normy
Stacje CNG
co 150 kmpierwotne założenie komunikatu KE
Nowy horyzont czasowy
2030pierwotnie planowano 2020
1Czym była dyrektywa „Czysta energia dla transportu”
Komunikat Komisji Europejskiej „Czysta energia dla transportu” ogłoszono w styczniu 2013 roku. Jego głównym celem był rozwój infrastruktury tankowania paliw alternatywnych na terenie całej Unii Europejskiej, w tym CNG i LNG. Zawierał on następujące założenia: sieć stacji tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) w odstępach nieprzekraczających 150 km, sieć stacji skroplonego gazu ziemnego (LNG) co 400 km wzdłuż szlaków transportowych TEN-T, punkty tankowania LNG dla jednostek pływających po wodach morskich i śródlądowych oraz jednolite standardy techniczne dla infrastruktury obu paliw gazowych.
22 kwietnia 2013 roku w Warszawie odbyło się spotkanie z przedstawicielem Komisji Europejskiej, podczas którego przeprowadzono konsultacje społeczne. Przedstawiciel Portalu cng.auto.pl przedstawił wówczas oczekiwania użytkowników, a obecny na spotkaniu przedstawiciel PIMOT nakreślił wyzwania z punktu widzenia przemysłu motoryzacyjnego.
2Parlament Europejski poparł spójną politykę
Pierwszymi poważnymi pracami wdrożeniowymi w Brukseli było głosowanie nad założeniami dokumentu w Parlamencie Europejskim. Parlamentarny Komitet Transportu poparł ideę budowy sieci stacji CNG i LNG według założeń komunikatu oraz potwierdził konieczność wprowadzenia spójnych standardów technicznych dla pojazdów zasilanych gazem ziemnym, a także przeprowadzenia szerokiej kampanii informacyjnej wśród obywateli UE. Łyżką dziegciu okazało się wykreślenie zobowiązań dotyczących wdrażania LNG jako paliwa dla jednostek pływających – morskich i śródlądowych. Mimo to stanowisko Komitetu Transportu spotkało się z aprobatą Komisji Europejskiej.
3Rada UE oddaje decyzje w ręce państw członkowskich
Brzemienne w skutkach okazało się spotkanie przedstawicieli Rady Unii Europejskiej 5 grudnia 2013 roku, na którym zdecydowano o zmianie fundamentalnych zapisów dyrektywy. Ustalono, że państwa będą samodzielnie wyznaczać cele budowy infrastruktury tankowania CNG i LNG oraz przygotują własne plany, przedkładane następnie Komisji Europejskiej. Kraje członkowskie samodzielnie zbadają bieżący stan infrastruktury i ustalą, jak chcą rozwijać sieć punktów tankowania. Każde państwo przedstawi Komisji roczny budżet na infrastrukturę i wsparcie dla podmiotów wdrażających paliwa alternatywne. Horyzont czasowy budowy pełnej sieci stacji CNG i LNG przesunięto z 2020 na 2030 rok.
Potwierdziły się nieoficjalne doniesienia portalu o licznych poprawkach do komunikatu, otrzymane 11 listopada 2013 roku. Dla stanowiska Polski kluczowe okazały się dwie kwestie: rozmieszczenie infrastruktury tankowania CNG według czynnika zasiedlenia (a nie dystansów między stacjami) oraz sposób implementacji standardów technicznych – zamiast wiążących aktów delegowanych zaproponowano akty wykonawcze, zobowiązujące jedynie do wpisania założeń standardów w istniejący porządek prawny.
Warto wiedzieć
Rozbudowa sieci stacji tankowania to jeden z kluczowych warunków upowszechnienia pojazdów zasilanych CNG i LNG – bez gęstej sieci punktów tankowania kierowcy nie decydują się na zakup takich aut mimo niższych kosztów eksploatacji. Sieć TEN-T (Trans-European Transport Networks) to unijna sieć strategicznych korytarzy transportowych, wzdłuż których planuje się rozmieszczenie infrastruktury paliw alternatywnych – w tym stacji LNG dla transportu dalekobieżnego.
Źródło: cng.auto.pl
