W skrócie
Unijna Dyrektywa „Czysta energia dla transportu” miała stworzyć w całej Unii Europejskiej spójne warunki dla rozwoju infrastruktury CNG i LNG. Choć projekt entuzjastycznie przyjął Parlament Europejski oraz przedsiębiorstwa branżowe, Rada UE 5 grudnia 2013 roku osłabiła jego zapisy – odsunęła wdrożenie o 10 lat i uzależniła zakres reform od sytuacji poszczególnych państw. W gronie oponentów znalazła się także Polska.
Ogłoszenie komunikatu KE
styczeń 2013
Sieć stacji CNG (plan)
max 150 kmmiędzy stacjami
Sieć stacji LNG (plan)
max 400 kmwzdłuż szlaków TEN-T
Decyzja Rady UE
5 grudnia 2013odroczenie wdrożenia o 10 lat
1Geneza dyrektywy „Czysta energia dla transportu”
Coraz bardziej wyśrubowane założenia unijnej polityki klimatycznej stawiały przed branżą motoryzacyjną kolejne wymagania w zakresie redukcji emisji spalin. Odpowiedzią miały być odnawialne biopaliwa, jednak ze względu na problemy w gospodarce żywnościowej i brak spodziewanych efektów ekologicznych Bruksela zaczęła się z tego pomysłu wycofywać. W to miejsce dojrzewała koncepcja szerszego zastosowania paliw alternatywnych – dostrzeżono ogromny potencjał zarówno po stronie nowych pojazdów, jak i infrastruktury tankowania. Największą barierą okazał się brak dostępu do stacji tankowania oraz niespójność norm technicznych w skali całej Unii.
W efekcie w styczniu 2013 roku Komisja Europejska ogłosiła komunikat „Czysta energia dla transportu”, przygotowany przy udziale ekspertów paliw alternatywnych. Jego głównym celem był rozwój infrastruktury tankowania gazu ziemnego w postaci sprężonej (CNG) oraz skroplonej (LNG) na terenie całej Unii. Założenia obejmowały m.in. sieć stacji CNG w odległościach nieprzekraczających 150 kilometrów, sieć stacji LNG co 400 kilometrów wzdłuż szlaków transportowych TEN-T, punkty tankowania LNG dla żeglugi morskiej i śródlądowej oraz jednolite standardy techniczne dla infrastruktury obu paliw.
2Entuzjastyczne przyjęcie przez branżę i instytucje
Komunikat spotkał się z ciepłym przyjęciem po stronie osób prywatnych, przedsiębiorców oraz państwowych instytutów naukowo-badawczych, którzy dostrzegli szansę na praktyczne zastosowanie sprawdzonych paliw alternatywnych – dla celów ekologicznych, obniżenia kosztów eksploatacji i poprawy bezpieczeństwa energetycznego. Wyrazem tego entuzjazmu było spotkanie z przedstawicielem Komisji Europejskiej w Warszawie 22 kwietnia 2013 roku, w którym wzięli udział m.in. przedstawiciele branży CNG i LNG oraz Przemysłowego Instytutu Motoryzacji (PIMOT). Reprezentant Portalu cng.auto.pl przedstawił wówczas oczekiwania środowiska użytkowników paliw gazowych.
3Rada UE osłabia zapisy dyrektywy – Polska wśród oponentów
Mimo entuzjastycznego przyjęcia, idea nie przypadła do gustu kilku państwom członkowskim – w gronie oponentów paliw alternatywnych w transporcie znalazła się, co zaskakujące, także Polska. Podczas spotkania Rady Unii Europejskiej 5 grudnia 2013 roku przedstawiciele rządów zdecydowali o zmianie fundamentalnych zapisów dokumentu: odsunięto w czasie wdrożenie dyrektywy o 10 lat, a katalog reform istotnie skrócono i uzależniono od sytuacji wewnętrznej konkretnego państwa. W dziedzinie spójnej strategii energetycznej po raz kolejny zwyciężyło podejście krajowe, co osłabia pozycję Polski w negocjacjach dotyczących cen i dostępu do paliw w Europie.
Ubolewamy, że rząd zlekceważył ideę zawartą w projekcie dyrektywy „Czysta energia dla transportu”. Dokument ten był gwarancją dla szybkiego rozwoju paliw alternatywnych w transporcie w Polsce. Odsunięcie w czasie zakładanych celów oraz pozostawienie dowolności państwom w zakresie dostępu do stacji CNG i LNG stawia pod znakiem zapytania spójny rozwój paliw metanowych zarówno w Polsce, jak i na terenie całej wspólnoty. Może okazać się, że w 2030 roku Europa będzie skansenem energetycznym świata.— Bartłomiej Kamiński, Portal cng.auto.pl
Wdrożenie paliw alternatywnych przyniosłoby przede wszystkim korzyści ekologiczne (mniejsza emisja spalin, redukcja hałasu w miastach), ekonomiczne (tańsza eksploatacja pojazdów) oraz w wymiarze bezpieczeństwa energetycznego (paliwa pozyskiwane na rynku krajowym, dywersyfikacja dostaw).
Warto wiedzieć
Sieć TEN-T (Transeuropejska Sieć Transportowa) to unijny program budowy spójnej infrastruktury drogowej, kolejowej, morskiej i lotniczej łączącej państwa członkowskie. To właśnie wzdłuż jej głównych korytarzy transportowych planowano rozmieszczenie stacji LNG dla transportu dalekobieżnego. Rozwój infrastruktury tankowania to jeden z kluczowych warunków upowszechnienia paliw alternatywnych – bez gęstej sieci stacji przewoźnicy i kierowcy nie decydują się na zakup pojazdów zasilanych gazem ziemnym, niezależnie od jego zalet ekologicznych i ekonomicznych.
Źródło: cng.auto.pl
