W skrócie
Siim Kallas, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej odpowiedzialny za transport, w specjalnym artykule przekonywał, że energia elektryczna, wodór, gaz ziemny, biogaz i ciekłe biopaliwa mogą ograniczyć zależność Europy od ropy naftowej oraz zmniejszyć emisję dwutlenku węgla w transporcie. Tekst nawiązywał do ogłoszonej przez KE strategii „Czysta energia dla transportu”.
Autor
Siim Kallaswiceprzewodniczący KE ds. transportu
Paliwa alternatywne
energia elektryczna, wodór, CNG/LNG, biogazciekłe biopaliwa
1Szczątkowy rynek paliw alternatywnych
Paliwa alternatywne są już wykorzystywane, a oparte na nich technologie są gotowe do wprowadzenia na rynek. Wciąż jednak istnieje rozbieżność między zakończonymi sukcesem projektami pilotażowymi a ich rzeczywistym wdrażaniem na rynku – to etap, do którego sektor prywatny jeszcze nie dotarł, stwierdzał Kallas. Wykorzystanie paliw alternatywnych na pełną skalę opóźniały wysokie ceny detaliczne pojazdów, niski poziom akceptacji konsumenckiej oraz brak infrastruktury do ładowania i tankowania.
Zdaniem wiceprzewodniczącego konsumenci sięgną po to rozwiązanie wyłącznie wtedy, gdy będą mogli kupować pojazdy w rozsądnych cenach i gdy będzie istniała odpowiednia, dostępna infrastruktura. Rynek utknął w swoistym błędnym kole: inwestorzy nie mają pewności co do nowych rynków i nie inwestują w infrastrukturę, ponieważ jest za mało pojazdów, które by ją wykorzystywały – a pojazdy nie są dostępne w konkurencyjnych cenach, bo popyt na nie jest niewystarczający.
2Sieć dystrybucji paliw alternatywnych
Obecna europejska sieć dostawców energii elektrycznej, wodoru oraz gazu ziemnego dla transportu była, zdaniem Kallasa, niewystarczająca. Potrzebna była obszerna, długoterminowa strategia w zakresie paliw alternatywnych – z jednej strony stabilne środowisko prawne inicjujące prywatne inwestycje, z drugiej strony jasne cele dotyczące budowy kompatybilnej infrastruktury w całej UE.
W przypadku transportu wodnego jedynym paliwem mogącym realnie pomóc w redukcji emisji CO2 jest skroplony gaz ziemny (LNG). W momencie publikacji dopiero sporządzano szacunki popytu rynkowego, a infrastruktura paliwowa była bardzo ograniczona – powinna zostać udostępniona w głównych europejskich portach morskich, rzecznych i kanałowych, a także wzdłuż głównych autostrad dla transportu drogowego.
3Wspólne normy jako warunek sukcesu
Aby mówić o jednolitym rynku paliw alternatywnych, konieczne były – zdaniem Kallasa – wspólne normy infrastruktury w całej Europie: jednakowe standardy i metody płatności na stacjach, ten sam rodzaj dysz paliwowych oraz wtyczek elektrycznych. Wówczas konsumenci musieli korzystać z różnych adapterów, a inwestorzy i producenci ponosili koszty modernizacji w celu zapewnienia jednolitych systemów.
Nowy rynek konsumencki stanowił, według wiceprzewodniczącego, ogromny potencjał dla europejskich firm i producentów – szansę, by stali się światowymi liderami rozwojowego sektora paliw alternatywnych, co miało stymulować wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy, zwłaszcza w małych i średnich przedsiębiorstwach. Największą barierą przyspieszenia rozwoju rynku pozostawał niepewny popyt ze strony producentów, inwestorów i konsumentów.
Artykuł nawiązywał do inicjatywy Komisji Europejskiej ogłoszonej 24 stycznia w sprawie strategii „Czysta energia dla transportu” w Europie.
Warto wiedzieć
Paliwa alternatywne dla transportu obejmują m.in. sprężony gaz ziemny (CNG), skroplony gaz ziemny (LNG), biogaz, wodór oraz energię elektryczną. Ich wspólną cechą jest niższa emisja CO2, tlenków azotu i cząstek stałych w porównaniu z klasycznymi paliwami ropopochodnymi. Rozwój każdego z tych rynków napotyka podobny problem: brak infrastruktury zniechęca konsumentów do zakupu pojazdów, a brak pojazdów zniechęca inwestorów do budowy infrastruktury. Dlatego regulacje unijne (jak późniejsza dyrektywa o infrastrukturze paliw alternatywnych) starały się przełamać to błędne koło poprzez wyznaczenie wiążących celów budowy sieci stacji tankowania.
