W skrócie
PGNiG pracuje nad własnym terminalem odbioru sprężonego gazu ziemnego (CNG) nad Zatoką Pucką, który uzupełniłby budowany terminal LNG w Świnoujściu i posłużyłby do importu gazu z Norwegii, a w przyszłości także do jego eksportu z Polski.
Lokalizacja terminalu CNG
Zatoka Puckarejon Trójmiasta
Wydajność planowana
0,5–1,5 mld m3/rok
Start budowy terminalu LNG
wrzesieńŚwinoujście, wydajność 5 mld m3
Uruchomienie elektrociepłowni
jesień 2013 r.moc 200 MW
1Dwa gazoporty zamiast jednego
Przez długie lata trudno było przeforsować politycznie budowę choćby jednego terminalu do odbioru gazu z zagranicy. Tymczasem Polska mogła mieć dwa gazoporty: terminal LNG (gaz skroplony) w Świnoujściu, budowany przez spółkę Polskie LNG należącą do państwowego Gaz-Systemu, oraz terminal CNG (gaz sprężony) nad Zatoką Pucką, przygotowywany przez PGNiG.
2Dlaczego Trójmiasto potrzebuje własnego terminalu
Moce gazoportu w Świnoujściu (początkowo 5 mld m3 rocznie) miały być wykorzystane jedynie częściowo, między innymi dzięki kontraktowi PGNiG z firmą Qatargas na dostawy 1,5 mld m3 gazu rocznie. Mimo to spółka przygotowywała drugi terminal, o wydajności 0,5–1,5 mld m3 rocznie.
Infrastruktura do odbioru CNG w Zatoce Puckiej uzupełniałaby zaopatrzenie Trójmiasta w gaz i stworzyłaby możliwość jego dostaw dla projektów energoelektrycznych mogących powstać w regionie.— Joanna Zakrzewska, rzecznik PGNiG
Energa, Grupa Lotos oraz PGNiG podpisały wcześniej umowę w sprawie studium wykonalności elektrociepłowni gazowej o mocy 200 MW, z planowanym uruchomieniem jesienią 2013 roku. Instalacja miała zużywać 700 mln m3 paliwa rocznie, a nadwyżki gazu miały trafiać do krajowego systemu przesyłowego. Terminal CNG mógłby też współpracować z budowanym w Kosakowie magazynem gazu.
3Import gazu z Szelfu Norweskiego
PGNiG planowało uruchomić wydobycie gazu i ropy naftowej na Szelfie Norweskim w 2011 roku, z możliwością pozyskiwania ponad 1 mld m3 błękitnego paliwa rocznie. W tym samym okresie spółka dokupiła udziały w tamtejszych koncesjach od Statoil Petroleum.
Choć teoretycznie dostawy mogłyby odbywać się przez gazoport w Świnoujściu, w PGNiG twierdzono, że wszystkie moce terminalu LNG na morzu Barentsa zostały już zakontraktowane. Nieoficjalnie spółka przyznawała jednak, że w rejonie Stavanger ma powstać infrastruktura umożliwiająca wysyłkę gazu drogą morską w postaci sprężonej.
Instalacja do odbioru CNG nie będzie konkurencyjna w stosunku do terminalu LNG w Świnoujściu, podobnie jak nie stanowią dla niego konkurencji punkty wejścia do krajowego systemu przesyłowego, takie jak interkonektory czy też kopalnie gazu. Transport morski gazu w postaci CNG jest opłacalny na odległość nieprzekraczającą 2000 mil morskich – przy większych odległościach bardziej opłacalne jest sprowadzanie LNG.— Joanna Zakrzewska, rzecznik PGNiG
4Nowe możliwości dla rynku gazu
Terminal nad Zatoką Pucką mógłby wpłynąć na ceny usług świadczonych przez gazoport w Świnoujściu, który przestałby mieć status monopolisty.
O ile gazoport w Świnoujściu można porównać do gazociągu jamalskiego, o tyle terminal nad Zatoką Pucką będzie czymś na kształt połączenia między systemami gazowymi, tak jak powstający interkonektor do Czech. W przeciwieństwie do terminalu LNG będzie miał on jednak zdolność nie tylko do importu, ale także do eksportu gazu.— Andrzej Szcześniak, niezależny ekspert branżowy
Terminal CNG nad Zatoką Pucką miał być pierwszą w Polsce instalacją zdolną zarówno do importu, jak i eksportu gazu ziemnego drogą morską.
Warto wiedzieć
LNG (Liquefied Natural Gas) to gaz ziemny schłodzony do ok. -162°C, dzięki czemu jego objętość zmniejsza się około 600-krotnie, co ułatwia transport morski na duże odległości. CNG (Compressed Natural Gas) to ten sam gaz, ale sprężony do wysokiego ciśnienia bez skraplania — rozwiązanie opłacalne przy transporcie na krótszych dystansach, do ok. 2000 mil morskich. Terminale odbiorcze obu typów pozwalają dywersyfikować źródła dostaw gazu ziemnego, zmniejszając zależność kraju od jednego dostawcy czy szlaku przesyłowego.
